Η Παπαδιά

- Φίλε μου… αδερφέ μου… θέλω μόνο μια χάρη από σένα.

- Τί θες να κάνω;

- Θέλω να πας στον παπά και να τον καθυστερήσεις να πάει στο σπίτι του.

- Γιατί ρε φίλε; Τί τρέχει;

- Να… ξέρεις… Έχω σχέση με την παπαδιά και σκέφτηκα μήπως μπορείς να με βοηθήσεις.

- Εγώ τέτοια πράγματα δε κάνω και να μου κάνεις τη χάρη! Με τα πολλά όμως, ο φίλος πείθεται και πάει στην εκκλησία να καθυστερήσει τον παπά. Τον πετυχαίνει την ώρα που ο παπάς κλείδωνε την πόρτα της εκκλησίας.

- Πάτερ!

- Τί είναι τέκνο μου; Τί σου συμβαίνει;

- Παπά, θέλω να εξομολογηθώ.

- Τέτοια ωρα βρήκες να’ρθεις; Έλα αύριο να κάνουμε το μυστήριο.

- Όχι παπά μου, εγώ τώρα νοιώθω την ανάγκη να το κάνω. Τί να κάνει ο παπάς… άνοιξε την εκκλησία.

- Λοιπόν σε ακούω, του λέει, αφού έβαλε το πετραχήλι. Μα κάπου σε ξέρω… Μήπως είσαι ο γιος του φίλου μου του Σταμάτη από το διπλανό χωριό;

- Ναι.

- Βρε, τί κάνουν οι δικοί σου;

- Καλά είναι πάτερ. Με την κουβέντα βγήκαν μακροσυγγενείς, υποστήριζαν και την ίδια ομάδα, ψήφιζαν και το ίδιο κόμμα.

- Για πες μου λοιπόν, τί θες να ομολογήσεις;

- Παπά, δεν μπορώ να σου πω ψέματα. Ο φίλος μου τα έχει με την παπαδιά και με έβαλε να σε καθυστερήσω για να πάει να την βρει.

Τρελάθηκε ο παπάς, άφρισε, άρχισε να φέρνει βόλτα την εκκλησιά μουρμουρώντας. Στο τέλος, ηρεμεί λίγο, και γυρνά πάλι στον χωριανό και του λέει:

- Βρε βλάκα, είσαι παντρεμένος;

- Ναι παπά μου, λέει αυτός.

- Τράβα, βρε ηλίθιε, γρήγορα σπίτι σου, γιατί η παπαδιά έχει πεθάνει εδώ και χρόνια!